Eindhoven vs. Reykjavík
Tekst en foto’s Bas Vet
Bas Vet (2d) bij start van zijn zettenreeks
Wat doe je als je emigreert, maar je oude goclub mist? Juist: je organiseert een interland. Dat moet Bas Vet (2d) gedacht hebben toen hij op 15 december 2025 een estafette-Go-wedstrijd over duizenden kilometers afstand opzette tussen de Eindhovense Goclub en de IJslandse Goclub uit Reykjavík. Dat leverde een avond vol overleg, verwarring, aanvallen, zelf-atari’s en vooral veel plezier op.
Beide teams bevonden zich fysiek op hun eigen locatie. In Eindhoven werd gespeeld op de vertrouwde speellocatie, met een extra kamer in hetzelfde gebouw om ongestoord te kunnen overleggen. In Reykjavík vond de strijd plaats in de huiskamer van Ósk Dagsdóttir (26k), aangevuld met een tweede kamer om de estafette soepel te laten verlopen. Op beide plekken stond een echt gobord, maar de partij zelf werd wereldwijd zichtbaar via de Online Go Server.
Ongelijk maar uitdagend
Van links naar rechts: Erlendur, Gylfi, Breki, ósk, Dagur, Hallbjorn, Bas
De teams waren qua speelsterkte niet perfect te matchen. De IJslandse club heeft relatief veel dubbel-digit kyu-spelers, waardoor het gemiddelde niveauverschil tussen de teams uitkwam op zo’n acht à negen stenen. Om het toch spannend te houden werd gekozen voor een handicappartij, beperkt tot drie stenen — genoeg om zwart een steuntje in de rug te geven, maar niet genoeg om het denkwerk te neutraliseren.
Tegengestelde strategieën
Vanaf de start werd duidelijk dat de teamcaptains verschillende keuzes maakten. Eindhoven (wit) stuurde direct een zwaargewicht naar het bord: John Schouten (2d). IJsland (zwart) koos juist voor een gewaagde opening met Dagur Sverrisson (25k). Het krachtsverschil liet zich al snel voelen. In de opening leidde een ongelukkige zelf-atari zelfs even tot wat verwarring bij de notulisten (scribes) en in een hoek werd zwart gesplitst door een fraaie witte ponnuki. Het resultaat: het handicapvoordeel was binnen korte tijd verdwenen en wit stond comfortabel beter. En toen kwam de wissel.
Orde op zaken
Na de eerste wissel besloot IJsland in te grijpen en werd Bas Vet (2d) afgevaardigd om het stokje over te nemen tegen Edwie Christiaens (4k). Edwie speelde koel en degelijk, zonder grote fouten, terwijl Bas een grootschalige aanval opzette die het verloop van de partij opnieuw op scherp zette.
Juist in deze fase begon de tijdsdruk een steeds grotere rol te spelen, met name aan IJslandse zijde, waar men minder gewend was aan het estafette-format en de strakke tijdinstellingen. Tot twee keer toe viel zelfs de vlag. Dat dit geen bron van frustratie werd, was te danken aan de sportieve houding van Eindhoven. Er werd coulant omgegaan met de tijdsoverschrijdingen: eenmaal door een voortijdige spelerswissel, en eenmaal door het direct plaatsen van de laatste steen.
Vanaf dat moment golfde het voordeel meerdere keren heen en weer, mede door de voortdurende wisseling in speelsterkte aan beide kanten.
De spanning hield lang stand. Toch hing er aan IJslandse zijde nog een onvermijdelijk moment in de lucht: ook de 26-kyu-speler (Ósk) moest nog aan de beurt komen. Achteraf bleek het mogelijk een strategische misrekening om dat zo lang uit te stellen. Ósk Dagsdóttir kwam uiteindelijk in het vroege eindspel aan zet en maakte daar een fout die wit de kans gaf diep het grote zwarte gebied binnen te dringen. Kort daarna restte zwart niets anders dan opgave.
Meer dan een uitslag
Los van het resultaat was deze estafette-go-avond vooral gezellig en leerzaam. De constante discussie binnen de teams, het zien terugkomen van ideeën (en misverstanden) op het bord, en het samenwerken onder tijdsdruk maakten het tot een geslaagde interland. Dat dit alles gebeurde met echte stenen, echte klokken en een oceaan ertussen, gaf de avond een extra charme.
Wat is estafette-go?
Estafette-go is een variant op consultatie-go. Teams overleggen continu over strategie en mogelijke zetten, maar sturen steeds één vertegenwoordiger naar het bord. Deze speler speelt vervolgens 12 of 13 zetten zonder overleg. Door steeds af te wisselen tussen 12 en 13 zetten, wisselt ook welk team aan de beurt is bij de spelerswissel. Daarna neemt een nieuwe speler het stokje over, terwijl het teamoverleg doorgaat. De teamcaptain bepaalt telkens wie wordt uitgezonden. Tijdinstellingen zijn vaak kort, bijvoorbeeld vijf minuten per zettenreeks.
De interland-variant: estafette-go op afstand
Voor deze interland werd estafette-go aangepast naar een hybride vorm. Beide teams speelden op hun eigen locatie op een fysiek gobord. Aan elke kant was een notulist aanwezig, die de zetten invoerde op een goserver en de zetten van de tegenstander op het lokale bord naspeelde. De notulist bediende ook de klok voor de lokale speler en legde alvast de 12 of 13 stenen klaar voor de volgende vertegenwoordiger. Tussen de notulisten bestond een open audioverbinding, zodat de partij soepel en synchroon kon verlopen.
Deelnemers:
Deelnemers Eindhoven: Jorik Mandemaker (Team Captain, 2d), Nini Poortenga (10k), John Schouten (2d), Jillis Tjoelker (4k), Michiel Althof (6k), Edwie Christiaens (4k) en Arthur De Beaumont (3k) was notulist.
Deelnemers IJsland: Hallbjörn Þór Guðmundsson (Team Captain, 3d), Ósk Dagsdóttir (26k), Dagur Sverrisson (25k), Bas Vet (2d), Erlendur Már Antonsson (12k), Breki Palsson (8k), Gylfi Guðjohnsen (19k) en Catherine Verbrugge (18k) was notulist.
