Hennie Groot Lipman
Een jaar geleden zag ik een foto van een zeer groot Go toernooi in Pattaya, Thailand. Ik vertelde mezelf dat ik als mede-organisator van het Europees Go Congres in 2027 maar eens moest gaan kijken of ik daar wat kon leren. Tevens om te kijken of er bij die spelers interesse is om naar ons evenement te komen. Natuurlijk was het ook een mooie smoes voor een lange vakantie. Dus stapte ik half oktober op het vliegtuig voor een werkcongres in Dubai, dan naar Java om boven op de Borobudur de zonsopgang te bekijken, en nog een vlucht verder zat ik in Pattaya.
Het toernooi daar was zeer goed georganiseerd. Van tevoren werd er een Engelstalige folder uitgegeven waar alles in stond wat je maar wilde weten. Onder andere kon je via de organisatie je hotel boeken, airport transfers en nog wat toeristische excursies.
Voorafgaand aan het eigenlijke toernooi waren er twee dagen met kleinere toernooien. Hier zouden zo’n dertig personen aan mee doen. Die dagen speelden we in de Big Bee farm die eigendom is van Mr Wu, een zesde dan. Deze farm ligt net buiten de stad. Het is een plek waar bussen vol toeristen komen voorrijden die een korte rondleiding krijgen door de tuin met wat bijenkorven en een honingslinger. Die zich dan naar hartenlust kunnen uitleven in de grote souvenirwinkel en het restaurant waar alles om honing en bijen draait.
Het gebouw heeft ook diverse zaaltjes, en één daarvan is permanent gereserveerd voor de Go Club Pattaya. De verzorging was uitstekend met onder andere een heerlijk lunchbuffet.
Op donderdag was er een stedenteamtoernooi. Helaas waren er geen drie Nijmegenaren dus daar kon ik niet aan mee doen. Op vrijdag bekeken we eerst de bijenkorven in de tuin. Daarna waren er speeches en mocht ik ook even op het podium om me voor te stellen wat netjes vertaald werd. Daarbij werd gezegd dat ik voor vragen per Whatsapp beschikbaar ben. Dan krijg je van die leuke effecten dat er een Chinees op je afkomt: “Wat is Whatsapp? Is dat een van die apps die bij ons niet mogen?” Ik had ook wat visitekaartjes bij me. Die fotograferen ze, dus je hebt aan één kaartje genoeg.
Dan speelde we een rapid toernooi met twintig minuten denktijd maar wel met dertig seconden byoyomi, een ongebruikelijke verhouding. De organisatie was zeer gedetailleerd met overal grote banners rondom het gebouw en met naambordjes op tafel. Na afloop waren er weer speeches, prijzen en enorme certificaten voor de winnaars. En er stond keurig een bus klaar om ons allemaal weer naar de stad terug te brengen.
Op zaterdag begon dan het hoofdtoernooi in een groot hotel in de stad. Ook hier is alles weer uitbundig gedecoreerd. Enkele weken eerder was de Queen Mother gestorven wat voor de Thai zeer belangrijk is. Overal zag je foto’s van haar, bijvoorbeeld op de displays van de geldautomaten maar ook op de enorme schermen van de bars in de rosse wijk. Ook bij het toernooi was er een soort altaar op het podium met een grote foto van haar.
Op deze zaterdag bleken alleen de dan-spelers te spelen, vijf partijen in twee dagen. Ik zat in een poule van twintig eerste en tweede dans. We kregen een uur denktijd, verrassend nu zonder byoyomi.
Halverwege de eerste partij werd alles stil gelegd voor een openingsceremonie van veertig minuten speeches met daarin af en toe een paar woordjes Engels. Mr Wu had mij eerder al verteld dat vanwege de rouwperiode de openingsceremonie was ingekort. Ik vroeg hem later wat dan de lange versie was geweest. “Dezelfde speeches, maar dan met zang en dans.”
Ik was niet blij met de timing zo midden in de partij. Bij mij was net een fors gevecht begonnen. Mijn tegenstander was aan zet en kon zo veertig minuten gratis nadenken. Ik moest me omdraaien naar het podium en kon niet naar het bord kijken. Ik vroeg de organisatoren later waarom ze dit zo deden: “Als we de opening vooraf doen komt er niemand luisteren naar die speeches.” Tsja, daar zit logica in maar het zou toch niet mijn keus zijn.
We kregen ook hier een lunch, eenvoudig deze keer, dan de tweede partij en vanaf half vier gaven een aantal profs simultaan aan vooral de jeugd. Die waren dus allemaal ook al danspeler. Go doet het goed in Thailand.
Zondag, de laatste dag. Nu spelen de kyu spelers ook. Zij spelen vijf partijen op één dag waarbij de denktijd en bordgrootte afhankelijk zijn van de sterkte.
De spelers zijn nu ongeveer 100 Chinezen en 200 Thai plus nog wat ander volk uit tien landen. Ook de Nederlandse vlag staat op de banners. Ik ben de enige blanke in de zaal en daarmee favoriet onderwerp van alle fotografen. Ook zijn er nog zo’n honderd toeschouwers die keurig achter in de zaal achter een lintje blijven. Vorig jaar waren er nog meer mensen geweest. Een aantal Chinezen is dit jaar afgehaakt omdat Thailand in het Noorden wat grensschermutselingen met Cambodia had gehad, en een aantal Thai waren afgehaakt wegens de rouwperiode. Maar 300 spelers voor een weekendtoernooi is nog steeds fantastisch.
De kyu spelers hebben een eigen prijsuitreiking rond vier uur. Voor de danspelers is er een slotceremonie met de prijzen rond zes uur, dit maal zonder speeches.
Algemeen heb ik de sfeer als zeer ontspannen ervaren. Niemand doet hier moeilijk over mobieltjes, iets wat bij Europese toernooien wel steeds strenger wordt. Daartegenover was het in Pattaya wel gebruikelijk om het tellen van de afgeronde partij door een scheidsrechter te laten doen. Ik dacht eerst dat dat was om discussies over Chinese versus Japanse regels te voorkomen, maar blijkbaar hadden ze ooit een fraudegeval tijdens het tellen gehad.
En dan de resultaten. Ik heb met rapid- en hoofdtoernooi tezamen precies de helft van mijn partijen gewonnen. Maar het ging natuurlijk om de belangstelling voor het EGC. Die is er zeker. Meerdere mensen zouden interesse tonen, en dan vooral degenen uit Shanghai en Singapore want die waren nu ook voor een gotoernooi naar het buitenland gereisd.
De Thai vinden het idee ook wel leuk maar reageren wat gereserveerder, vast ook om het geld. We hebben nog anderhalf jaar te gaan, maar als we hier nog wat meer energie in steken verwacht ik dat we zeker een groep mensen uit deze regio kunnen verwelkomen.
Misschien moet ik volgend jaar nog maar eens gaan als onze informatie wat concreter is.